Podwieczorki muzyczne w Willi Caro

 

20 listopada 2011, godz. 16.00
Willa Caro, ul. Dolnych Wałów 8a
Podwieczorki muzyczne w Willi Caro
spotkanie piętnaste

„Mozart kameralnie”

Jacek Siemek – skrzypce
Marek Krótki – skrzypce
Radosław Mikołajczyk – altówka 
Jacek Gwizdon – wiolonczela
Piotr Oczkowski – fortepian, prowadzenie

W programie:
utwory kameralne W.A. Mozarta

 

 

15 maja 2011

 

Spotkanie trzynaste

„W kresowym salonie”

Antoni Brożek – fortepian
Piotr Oczkowski – fortepian, prowadzenie

W programie:
M.K. Ogiński, F. Chopin, S. Moniuszko, I.J. Paderewski, J. Zarębski
 
Paryska prasa w roku 1880 pisała: „Chopin umarł – niech żyje Zarębski!”. Jednak zaledwie pięć lat później sytuacja zmienia się diametralnie. Pokonany przez gruźlicę Juliusz Zarębski umiera w rodzinnym Żytomierzu w wieku zaledwie 31 lat. Przerwana zostaje wspaniała kariera kompozytorska i pianistyczna tego ulubionego i cenionego ucznia Franciszka Liszta, mrok zapomnienia na długie lata kryje nieliczne pozostawione przez niego dzieła. Tymczasem muzyka Zarębskiego wykraczała daleko poza swoją epokę, świadcząc o tym, że jej twórca był z pewnością najciekawszą osobowością wśród polskich kompozytorów drugiej połowy XIX wieku. Majowy koncert był kolejną muzyczną premierą, ale także zainaugurował projekt, zmierzający do przypomnienia dorobku Zarębskiego oraz innych polskich kompozytorów związanych z dawnymi kresami Rzeczypospolitej. Oprócz Zarębskiego usłyszeliśmy w nim także muzykę urodzonego na Podolu Ignacego Paderewskiego, oraz dzieła Ogińskiego, Chopina i Moniuszki przeznaczone na duet fortepianowy. Dzięki tak dobranemu programowi słuchacze mogli poczuć atmosferę XIX-wiecznego kresowego salonu muzycznego. Warto dodać, że projekt ten w najbliższych miesiącach przedstawiony będzie nie tylko w innych miastach polskich, ale również na Ukrainie, w ramach programu kulturalnego MSZ promującego Prezydencję Polski w Radzie Unii Europejskiej.

10 kwietnia 2011
Spotkanie dwunaste

„Wielcy mistrzowie pieśni”

Maciej Bartczak – baryton
Robert Marat – fortepian

Piotr Oczkowski – prowadzenie

W programie:
F. Schubert, G. Mahler

Franz Schubert był bezsprzecznie największym mistrzem pieśni. W twórczości jego ten gatunek osiąga swoje apogeum w dziejach muzyki. Mimo swego krótkiego życia napisał ich ponad 600! Gdy bardziej się w jego żywioł pieśniowy wgłębiamy spostrzegamy, że zapisane są tu również późniejsze dzieje pieśni. Znajdziemy w nim także wszystkie zasadnicze postacie i wzory sytuacji pieśniowych w muzyce: pieśń jako chwila liryczna i jako dramatyczna scena, jako pytanie i jako odpowiedź, pieśń jako opowieść i jako obraz. „Podróż zimowa” to najdoskonalszy przykład praktycznej realizacji ideału romantycznej wędrówki. W tym przypadku wędrówka sentymentalna przeradza się w podróż metafizyczną. W wielkim nurcie liryki wokalnej zainicjowanym przez Schuberta plasuje się także świat  pieśniowy Gustawa Mahlera, którego 100 rocznicę śmierci obchodzimy w roku bieżącym. To szczególne pokrewieństwo ujawnia się w słynnym cyklu pieśni do słów ludowych „Des Knaben Wunderhorn”. W podróż po krainie wielkich mistrzów pieśni zabrał słuchaczy kwietniowego koncertu Maciej Bartczak – znakomity polski baryton, uczeń legendarnego Dietricha Fischera-Dieskau’a.

27 marca 2011
Spotkanie jedenaste

„Tytanicznie i romantycznie”

Wojciech Waleczek – fortepian

Piotr Oczkowski – prowadzenie

W programie:
Franciszek Liszt – wielkie transkrypcje fortepianowe 
 

Po emocjach związanych z ubiegłorocznymi obchodami rocznicy urodzin dwóch wielkich romantyków: Chopina i Schumanna, rok bieżący przynosi nam okazję do wspomnienia trzeciego tytana epoki – Franciszka Liszta. Jego twórczość kompozytorska rozwijała się wszak na całej przestrzeni trwania tego okresu. Jako człowiek był ucieleśnieniem zarówno romantycznego bohatera, jak też XIX-wiecznego wirtuoza oszałamiającego magią swej osobowości. Jednocześnie stał się jednym z pierwszych idoli, wręcz ikoną kultury na miarę czasów nam współczesnych. Jednym z jego muzycznych odkryć a jednocześnie magnesem dla publiczności koncertowej były słynne lisztowskie transkrypcje fortepianowe. Przeniesienie cudzego utworu w inny świat brzmieniowy stało się tu genialnym pretekstem do wykrycia elementów oryginalnych, napełnionych nową, odmienną, w inny sposób fascynującą treścią. Owe twórcze transkrypcje z uwagi na ogromne wymagania wykonawcze nie często pojawiają się dziś na estradzie koncertowej. Tego niełatwego ale jakże wdzięcznego dla wirtuoza zadania podjął się wybitny polski pianista, gliwiczanin Wojciech Waleczek – laureat VII Międzynarodowego Konkursu Pianistycznego im. F. Liszta "Premio Mario Zanfi" w Parmie oraz  III Międzynarodowego Konkursu Pianistycznym im. F. Liszta we Wrocławiu.

27 lutego 2011
Spotkanie dziesiąte

„Perły muzyki polskiej”

Irena Kalinowska-Grohs – skrzypce
Barbara Pakura – fortepian

Piotr Oczkowski – prowadzenie

W programie:
Zygmunt Stojowski – Sonaty na fortepian i skrzypce

„Cudze chwalicie, swego nie znacie…” – to znane powiedzenie doskonale charakteryzuje program tego spotkania. Rozpoczęło ono cykl poświęcony nieznanym perłom polskiej muzyki. Podwieczorkowa publiczność będzie miała okazję uczestniczyć w fascynujących i zaskakujących odkryciach. Pierwsze z nich to kontakt z twórczością Zygmunta Stojowskiego. Uczeń i przyjaciel Paderewskiego, był znakomitym pianistą a także cenionym przez współczesnych kompozytorem. W swoim dorobku ma nie tylko utwory fortepianowe ale również znaczące dzieła symfoniczne i kameralne. Tworzył na przełomie XIX i XX wieku ale pozostawał z dala od ówczesnych muzycznych nowinek. Jego muzyka stylistycznie należała jeszcze do epoki romantyzmu. Niezwykle emocjonalna o przejrzystej formie i wysoce indywidualnym obliczu, zbliża się w charakterze do kompozycji Czajkowskiego czy Brahmsa. W ostatnich latach przeżywa swój zasłużony renesans m.in. za sprawą głośnych nagrań angielskiej wytwórni Hyperion. Solistki niedzielnego koncertu przygotowują premierowe nagranie sonat skrzypcowych i po raz pierwszy na estradzie zaprezentowały te dzieła właśnie w Gliwicach.

 

23 stycznia 2011
Spotkanie dziewiąte

„W karnawałowym nastroju”

Zespół “MAES-TRIO”
Marzena Mikuła-Drabek – fortepian
Jacek Gros – skrzypce
Marian Tobor – klarnet

Piotr Oczkowski – prowadzenie

W programie m.in.:
J. Brahms, J. Strauss, G. Gershwin, L. Anderson, A. Chaczaturian

Kameralnie jak zwykle ale zarazem także karnawałowo było podczas pierwszego tegorocznego „podwieczorkowego” spotkania .  Jak przystało na styczniową niedzielę, jego program wypełniły muzyczne przeboje rodem z balowych sal Wiednia i musicalowych scen Nowego Jorku. Znane i lubiane utwory ukazały nam tym razem  nieco inne, bardziej salonowe oblicze. Sprawił to zarówno nietypowy (skrzypce, klarnet, fortepian) skład zespołu Maes-Trio, jak i mistrzowskie aranżacje znakomitej kompozytorki i pianistki, laureatki Złotej Maski, Marzeny Mikuły-Drabek. Prawdziwa maestria wspólnego muzykowania, wszechstronność repertuaru oraz niepowtarzalne, ciepłe i głębokie brzmienie zespołu, od 10 lat zachwycają słuchaczy a także recenzentów niezliczonych koncertów.

 5 grudnia 2010
Spotkanie ósme

„Chopin – inspiracje…”

Grażyna Jursza – flet
Aleksandra Stokłosa – sopran
Łukasz Tudzierz – wiolonczela
Piotr Oczkowski – fortepian, prowadzenie

Swoje wiersze inspirowane muzyką Chopina czytali poeci: Roma Jegor, Teresa Pawłowska i Jan Strządała

Po koncercie w galerii COK "Perełka" odbył się wernisaż wystawy zbiorowej członków ZPAP Okręg Gliwicko-Zabrzański

Rok Chopinowski 2010 dobiega końca. Jego finałowym akcentem w Gliwicach był projekt „Chopin – inspiracje…plastyka, poezja, muzyka”. Wzajemne pobudzanie się do twórczych działań przez artystów reprezentujących różne dziedziny, to istotna cecha sztuki romantycznej. Na przestrzeni lat oddziaływanie muzyki chopinowskiej, tak na poezję jak i na sztuki plastyczne było i jest niezwykle silne. Ale przecież sam Fryderyk także czerpał z różnych źródeł. Co więcej jego sztuka ograniczona niemal wyłącznie do dzieł fortepianowych, już za życia kompozytora stawała się obiektem różnorodnych prób zaadaptowania jej na język innych instrumentów. O tym co inspirowało Chopina i jak brzmią ulubione chopinowskie bisy w wersji wokalnej, fletowej czy wiolonczelowej, przekonali się słuchacze grudniowego koncertu.

 

21 listopada 2010
Spotkanie siódme

Recital mistrzowski

Lidia Grychtołówna – fortepian

Piotr Oczkowski – prowadzenie

W programie:
F. Chopin, R. Schumann

Bohaterką listopadowego spotkania była legenda polskiej pianistyki Lidia Grychtołówna. Znakomita artystka jest laureatką największych światowych konkursów pianistycznych: V Międzynarodowego Konkursu im. Fryderyka Chopina w Warszawie,  Konkursu im. Schumanna w Zwickau,  Konkursu im. Busoniego w Bolzano oraz Konkursu w Rio de Janeiro. Studia pianistyczne odbyła w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Katowicach u prof. Wandy Chmielowskiej, otrzymując dyplom z najwyższym odznaczeniem, a następnie aspiranckie w Krakowie i Warszawie u prof. Zbigniewa Drzewieckiego. W latach 1957-1958 uczestniczyła w kursach mistrzowskich prowadzonych przez Artura Benedetti Michelangeli w Arezzo i Bolzano. Koncertowała we wszystkich krajach europejskich, obu Amerykach, Azji i Australii. Grała m.in. w Pałacu Narodów w Genewie z okazji Dnia ONZ, pałacu Sanssouci w Poczdamie, podziemiach pałacu Dioklecjana w Splicie, drezdeńskiej galerii Zwinger, zamku Sforzów Mediolanie, krakowskim Wawelu. O jej kreacjach artystycznych krytyk pisma "Diapason" napisał: "Lidia Grychtołówna zmusza do podziwu swoją witalnością, swoją osobowością a la Martha Argerich. Potrafi wygrać wszystkie odcienie, wszystkie kolory i nie wiadomo co bardziej podziwiać: jej unerwione uderzenie, jej staccato a la Horowitz, jej czuły liryzm, czy cudowne frazowanie." Artystka zasiadała wielokrotnie w jury Konkursów Chopinowskich w Warszawie, przez wiele lat była też  profesorem fortepianu  na Uniwersytecie im. Gutenberga w Moguncji. Jest członkiem  Rady Programowej NIFC. W programie jej gliwickiego recitalu mistrzowskiego znalazły się utwory obu tegorocznych jubilatów: Fryderyka Chopina i Roberta Schumanna.

 

24 października 2010
Spotkanie szóste

„Zapomniane perły muzyki kameralnej”

Anatol Tchmel – flet
Katarzyna Kazur – flet
Paweł  Knebel – fagot
Anna Sułkowska – fortepian

Piotr Oczkowski – prowadzenie

W programie:
J. Haydn, L. van Beethoven, C.M. Weber, G. Donizetti, F. Doppler

W październikowym koncercie główną rolę grały instrumenty dęte drewniane: flet i fagot. Klasyczny skład zespołów kameralnych to przeważnie smyczki, którym niekiedy towarzyszy też fortepian. Tym razem odchodzimy od tego schematu, po to aby zaprezentować walory instrumentów dętych, ale także by sięgnąć po prawdziwe zapomniane perły muzyki kameralnej. Będzie zarazem klasycznie i operowo. W programie znalazły się bowiem dzieła takie jak Tria Londyńskie J. Haydna, ale obok nich usłyszeliśmy kameralne opracowania tematów z tak znanych oper jak „Lunatyczka” Belliniego czy „Rigoletto” Verdiego. Całość zaś dopełniła solidna porcja fletowej wirtuozerii w postaci kompozycji pochodzącego ze Lwowa Franza Dopplera.